Coffee Lucky

บันทึกพิเศษ 26/03/51
วันสอบคัดเลือกนักเรียนเตรียมอุดมศึกษาประจำปีการศึกษา 2551
สถานที่สอบ เมืองทองธานี Convention Hall ทั้ง Hall9 และ Hall10

7.30น.
ขณะนี้ผมมาอยู่หน้าสถานที่สอบเรียบร้อยแล้ว คนเยอะอย่างที่คิดไว้เลยแฮะ
ภารกิจแรกคือตามหาที่พึ่งก่อน โทรหาอะตอมดิ๊

.....

7.45น.
วนอยู่นานสองนานก็เจอจนได้ แดดร้อนเป็นบ้าเลย
เจอพวกห้อง1ด้วยแฮะ
รีบหาทางเข้าอาคารดีกว่า

8.10น.
อยู่ในอาคารสอบเรียบร้อยพร้อมๆกันกับฝูงชนมหาศาล
เฮ้ย ไท้กะซานมาเพื่อ..?
ติดมหิดลแล้ว มากันที่คนอื่นเขา กลับบ้านไป๊!!

8.30น.
นั่งอยู่กับที่ ตากแอร์ให้สบาย ฟังการชี้แจงการสอบไปพลางๆเตรียมตัว
อะไรนะ ไม่ให้ใส่นาฬิกาหรอ แล้วตูจะดูเวลายังไงเนี่ย
งานเข้าแล้ว

9.00น.
เริ่มการสอบได้
ภาคเช้าเป็นคณิต ไทย-สังคม
ผมเริ่มทำไทยกะสังคมก่อนให้เสร็จภายในครึ่งชั่วโมง(แต่กะเวลาไม่ค่อยถูก)
สังคมยาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาากส์มาก พี่แกเล่นออกความรู้รอบตัวที่เหมือนจะเป็นความรู้รอบโลกยังไงไม่รู้
ไทยพอไหว ได้บ้างไม่ได้บ้าง
คณิต เฮ้ยใครบอกไม่ออกเกินหลักสูตรไง แล้วไอกราฟวงกลมบ้าบอนี่มันอะไรก๊าานน!!!
แต่โชคดีที่ยังมีข้อที่ทำได้อยู่เยอะ

11.10น.
ยังไม่หมดเวลาสอบ แต่ออกมาแล้ว
เป็นอันว่าภาคเช้าโหดไม่น้อย
ตามหาเพื่อนก่อนเลย
เจอเยอะเลย แต่ละคนบ่นตามแต่สิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้

11.30
หาที่นั่งกินข้าวเป็นหลักแหล่งกับอะตอม
มานั่งกินหน้า Impact

11.50
คนอื่นๆเริ่มทะยอยกันมา
หลังๆมานั่งชุมนุมกัน 20 คนได้มั้ง

12.50
อิ่มหนำสำราญพร้อมลุยรอบบ่าย
เข้าห้องสอบและฟังการชี้แจงเหมือนเดิม

13.30
เริ่มสอบรอบบ่าย
สายวิทย์-คณิต สอบวิทย์กะอังกฤษ ซึ่งห้องเราหลายๆคนลงสายนี้ไว้
สายภาษา-คณิต(หรือศิลป์คำนวณนั่นแหละ)ไม่สอบวิทย์ แต่สอบไทย(รึเปล่า)แทน
สายอื่นๆช่างมันเหอะ จำไม่ได้

รอบบ่ายรู้สึกง่ายกว่ารอบเช้าเยอะเลย
วิทย์ทำได้ดีพอสมควร
ส่วนอังกฤษไม่ได้ก็แค่ตรงคำศัพท์

15.30น.
เริ่มให้นักเรียนออกจากห้องได้เราก็ลุกเลย
รู้สึกรอบบ่ายทำได้ดีกว่ารอบเช้าพอควร

15.45น.
กลับบ้าน เป็นอันปิดบันทึก

ถึงเพื่อนๆ SKN SM#4 ทุกๆท่าน
กระผมแม็คเองครับ
คนที่เข้ามาดูนี่คาดว่าได้ Link มาทาง MSN ของผมสินะ
ที่(หลอก)ให้เข้ามาอ่านกันนี้ก็มีเรื่องอยากจะบอกทุกๆท่านนั่นแหละ
ที่ค่ายเสียงแหบเลยพูดไม่เยอะ และไม่รู้เรื่องด้วย ก็เลยถือโอกาสมาเขียนในที่นี้ แล้วจะได้เขียนเรื่องงาน Farewell ด้วย

ต้องขอบคุณทุกๆท่านที่อุตส่าห์สละเวลาอันมีค่า(ขนาดนั้น?)เข้ามาอ่านอะไรก็ไม่รู้
แล้วก็ขออภัยมานะที่นี้ด้วยถ้ามีตรงไหนที่อ่านแล้วไม่พอใจอะไร ยังไงก็น้อมรับคำติชมเสมอครับ

เอาล่ะ ได้เวลาเข้าเรื่องแล้ว
ก่อนอื่นก็ขอพูดเรื่องงานแฟร์เวลก่อนเลย
ถ้าถามผมว่า งานแฟร์เวลสนุกไหม ผมคงบอกว่า สนุกดี แต่ถ้าถามกว้างกว่านั้นว่า วันที่ไปจัดงานสนุกไหม บอกเลยว่า "สนุกมากที่สุดเลยครับ กับการที่ได้ทำงานชิ้นสุดท้ายของพวกเรา"
งานนี้บอกได้เลยว่า จัดออกมาได้ยอดเยี่ยมจริงๆครับ
ต้องขอชมเชยทุกๆคนที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างยิ่ง
ขอบคุณอาร์ต เจ้าพ่องานที่ลงทุนลงแรงทำออกมาอย่างเต็มที่
ขอบคุณแป้ง เอ๋ย เทพ อะตอม โบ๊ต และนักแสดงท่านอื่นๆที่ไม่ได้เอ่ยชื่อมา ที่แสดงละครได้อย่างดีเยี่ยมและเต็มความสามารถ
ขอบคุณซานกับธัช ฝ่ายเสียงที่ทุ่มเทให้กับงาน และทำสไลด์ภาพดีๆมาให้เราทุกๆคนดูกัน
ขอบคุณบุคคลที่อยู่ทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลังทุกๆท่าน ที่คอยทำงานอย่างสุดฝีมือ
ขอขอบคุณทุกๆท่านที่ทำให้งานออกมาดีได้ขนาดนี้ครับ

ต่อไป จะเป็นของจริงแล้วครับ
เวลา3ปีนั้น ที่ผมได้อยู่กับทุกๆท่าน เป็นเวลาที่มีค่าที่สุดในชีวิตผม บางทีผมอาจจะมีความสุขกว่าก็ได้ ที่จะได้ต่อที่นี่ร่วมกับทุกๆคน(อ้าวไอนี่ ปากอัปมงคล)แทนที่จะไปเตรียมอุดม
แต่ตอนนี้ ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไปแล้ว ผมคงพูดอะไรไม่ได้มากนอกจาก ขอโทษ และขอบคุณ
ขอโทษ ที่คอยทำให้ทุกๆคนลำบากใจ
ขอโทษ ที่คอยร้องไห้เป็นที่น่ารำคาญของหลายๆคน
ขอโทษ ที่คอยเป็นตัวถ่วงในหลายๆเรื่อง
ขอโทษ ที่ทำให้ทุกๆคนเสียใจ
ขอโทษครับ

ขอบคุณ ที่ทุกๆคนคอยเป็นห่วงผม
ขอบคุณ ที่ทุกๆคนคอยช่วยเหลือผมแทบทุกอย่าง
ขอบคุณอาร์ตกับเอ๋ย เจ้าพ่อ-เจ้าแม่กิจกรรมที่คอยหาเรื่องสนุกๆให้เรา และคอยเป็นคนจัดการหลายๆอย่าง
ขอบคุณกลุ่มริมหน้าต่างทุกๆคน ที่คอยทำให้ห้องมีเสียงหัวเราะเสมอๆ
ขอบคุณกลุ่ม QB ที่ช่วยเหลือผมมาตลอด
ขอบคุณโบ๊ต ซาน อะตอม เซฟ ที่คอยเป็นเพื่อนที่ดีต่อผมมาตลอด3ปีเต็ม
และขอบคุณอีกหลายๆท่านที่ไม่ได้เอ่ยมาในที่นี้ ที่ทนอยู่ร่วมกับผมมาตลอด
ขอขอบคุณจากใจจริงครับ

"แม้ผมจะจดจำครั้งแรกที่เราเจอกันไม่ได้ แต่ผมก็จดจำช่วงเวลาดีๆที่เราอยู่ด้วยกันได้ทุกวินาที"

My Life
My Friend
My Best Memory

ปล.อ่านแล้วเม้นด้วยจะขอบคุณมาก

เอนทรี่ที่แล้วคงแรงไปหน่อย เอนทรี่นี้จะมาเข้าเรื่องเย็นๆกันบ้าง

วันนี้ 14 กุมภาพันธ์ แน่นอน ไม่มีใครจำผิดว่าเป็นวันลอยกระทงแน่ๆ

วันนี้วันวาเลนไทน์ วันที่โลกดูเป็นสีชมพู วันที่ดอกกุหลาบหล่นเกลื่อนบ้านเกลื่อนเมือง วันที่ทุกคนดูยิ้มแย้มแจ่มใส(ยกเว้นผม สัด!)

เอาล่ะ ผมจะย้อนอดีตไปดูเรื่องของผมกันบ้างดีกว่า

เมื่อก่อนตอนผมอยู่ ป.3 ผมได้รู้จักเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง สมมติว่าชื่อทรายละกันนะครับ

ทรายเป็นเด็กตัวเล็กๆ พอๆกันกับผม(เมื่อก่อนผมตัวเล็กนะ เดี๋ยวนี้ก็ใช่)หน้าตาน่ารัก ไว้ผมยาว แล้วก็พูดไม่ค่อยชัด

เรารู้จักกันเพราะเรียนอยู่ห้องเดียวกันครับ ตั้งแต่ ป.1เลย แต่มารู้จักจริงๆตอนป.3 เพราะนั่งติดกัน

ไม่รู้ว่าอะไรทำให้ผมชอบเธอ คงเป็นเพราะเธอหน้ารักดีมั้ง ไม่ก็เพราะนั่งติดกัน เราได้คุยกันเรียกว่าค่อนข้างบ่อยเลยครับ เธอเรียนเก่ง แต่ผมเก่งกว่า(ไม่เชื่ออะดิ) เธอเลยชอบมาปรึกษาผมเรื่องเรียนอยู่บ่อยๆครับ

จนจบป.6ก็ต้องย้ายโรงเรียน ผมย้ายไปเธออยู่ที่เดิม ถึงตอนนั้นก็ยังไม่ได้บอกชอบเธอ ผมก็ได้ไปเยี่ยมโรงเรียนเก่าบ้าง แต่ก็ไม่ค่อยได้เจอทรายเท่าไรนัก

จนม.3 ผมเจอเธอที่เรียนพิเศษครับ เธอเรียนคอร์สเดียวกันกับผม แต่เธอเรียนห้องวงจร ส่วนผมเยนห้องสด แต่ก็ยังได้คุยกันบ่อยๆ จนวันปิดคอร์ส วันนั้นเกิดอะไรขึ้นก็จำไม่ได้แล้ว จำได้แค่ว่าเด็กมาเรียนน้อย เค้าก็เลยให้เด็กห้องวงจรมานั่นรวมกับห้องสด ผมก็เลยให้เธอมาเรียนข้างๆผม มีความสุขที่สุดเลย

หลังจากจบคอร์สไปก็ไม่ได้ติดต่อกันเลย จนมาครั้งล่าสุดเมื่อเดือนที่แล้วนี้เอง ผมเจอเธอที่เรียนพิเศษ(อีกแล้ว)เพราะเธอมาชดเชยครับ แต่เพิ่งเจอกันครั้งแรกทั้งๆที่เธอบอกว่าเคยมาชดรอบนี้หลายครั้งแล้ว สงสัยเธอมาวันที่ผมไปแข่งแน่ๆเลย เลยไม่ได้เจอ

จนตอนนี้ล่าสุดผมได้ข่าวมาว่าเธอกำลังดูใจกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่

ถามผมว่าเสียใจไหม เสียใจสิ แต่ก็ไม่มากแล้ว เพราะผมไม่ได้ชอบเธอหัวปักหัวปำเหมือนเมื่อก่อน

ดีใจซะอีก ที่เธอหาคนที่ดีๆได้

ตอนนี้ผมก็คงเป็นเพื่อนที่ดีกับเธอแล้วล่ะครับ